۱۳۶۴/۱۱/۵ اهواز

از صبح بارون نم نمک شروع شده و هوا خیلی با حال و آدم دوست داره ساعت ها روی پل کارون به انتها و دور دست ها چشم بدوزه ، بیاد روزهای خوش ، بیاد رفقای از دست رفته ، بیاد تمام دوستی هایی که از دست داده .....

 ز چشم کهربایی رنگ تو برداشتم برق نگاهم را و تاجی را که با گلهای لادن در بهار عشق تو با اشک چشمانم پروراندم خزان کردم .

نه تها عشق تو ، هر عشق دیگر را بدل کشتم و تنها می روم راه امیدم را .

اگر اشکی ز چشمان عسل رنگت پدید آید برای من از این رفتن ....

بدان .... بدان قطره ای بوده است از دریای خونینی که هر شب در غمت از دیده بفشانم .

برو برو .... برو لو لو درخشان این چشمه سار کوچک .

برو لعل بدخشانی شو اندر سینه آنکس که باشد چون خودت بی حس و بی پروا .

و من تنها به کنج خلوتی چون شمع خاموشی کنارت تنگ بنشینم که هر گه :

عاشقی بیند بگوید زیر لب پروانه ای گم شد ، مرجانی در دریای غریب گم شد .