پا که به حرم آقا علی ع میذاری انگار تمامی غم های دنیا از دلت پر میکشند ، راستش خودت هم پر میکشی ، وقتی رو سنگ های خنک ایوون نجف میشینی و روبروت ضریح آقاست و مردم رو میبینی که پروانه وار دارند دور اون میگردند هیچی از خدا نمی خواهی مگر موندن در اونجا تا روز قیامت ،بزور اصرار بچه ها از جام بلند میشم و در حالی که اشک تو چشمهام حلقه زده آخرین نگاه رو به ضریح آقا میندازم و میگم آقا فقط آبروی ما رو تو دو دنیا حفظ کن ، آمین