حساب و کتاب ها رو می بندیم ، برای مراسم ختم سال 1388 لباس نو می خریم ، وای بروز کسی که نفهمد  آخر سال است و باید حساب و کتاب ها تسویه شود ! و آنقدر این روزها گرفتاریم که یادمان می رود نگاهی به دور و برمان بیاندازیم ، دوستان رو تو خیابون نمی بینیم و از کنارشون رد میشیم ، به هم تنه میزنیم ، آخر سال است

مژده می دهد ایاز

دل دهید

فصل ، فصل بارانست

عادت استقبال از بهار گر چه اثرات خوبی در زندگی افراد دارد اما کاش همتی هم بود برای مشخص شدن و تصفیه حساب روز قیامت

کاش برای روز رفتن ما هم وقتی مشخص بود ،

کاش قبل از اینکه خداوند برای درک درد نیازمندان همین دور و بر ما ، ما را به غم نداری و بی پولی امتحان کند یادی از نگاه حسرت بار کودکان به لباس های نو و حسرت و شرمندگی پدری در برابر خانواده اش بیاندیشیم

 چقدر شتاب و عجله و بی تفاوتی به اطراف ؟

دنیا گرد است ! کجا می روی ، خیلی که زرنگ باشی و تند تر از همه هم که بروی باز بر می گردی سر جای اولت

شال ها قبل دنبال این بودیم که پول شهرداری رو تو خود شهرداری نگه داریم لذا شهر آرا رو تو مشهد راه انداختیم که با تنگ نظری دوستان اون موقع اون چیزی که می خواستیم نشد

امروز که دیدم داربست زده اند و دارند تابلوی موسسه مالی و اعتباری شهر رو بر می دارند و بانک شهر رو می برند بالا خستگی تمام این سال ها از تنم در اومد گر چه من در این راه هیچ کاری نکرده ام اما ورود بانک شهر رو به خانواده همکارانم در شهرداری تبریک میگم .

این دفعه دوست دارم بانک شهر

بعد از یك روز بلند كاری

خسته

از كنارت می گذرم

و تو

با هزاران عشوه و ناز

بخود می خوانیم

لبخندی می زنم

و بیاد می آورم

اول هر ماه

چه روزهای خوبی با تو داشتم

دوستت دارم عابربانك

می خورد بر بام خانه

یادم آید كربلا را

دشت پر شور و نوا را

گردش یك روز غمگین      

گرم و خونین

لرزش طفلان نالان

زیر تیغ و نیزه ها را

باز باران با صدای گریه های كودكانه

از فراز گونه های زرد و عطشان

با گهرهای فراوان

می چكد از چشم طفلان پریشان

پشت نخلستان نشسته

رود پر پیچ و خمی در حسرت لب‌های ساقی

چشم در چشمان هم آرام و سنگین

می چكد آهسته از چشمان سقا

بر لب این رود پیچان       

باز باران

باز باران با ترانه

آید از چشمان مردی خسته جان

هیهات بر لب

از عطش در تاب و در تب

نرم نرمك می چكد این قطره ها روی لب 

شش ماهه طفلی    

رو به پایان

مرد محزون

دست پر خون می فشاند

از گلوی نازك شش ماهه

بر لب های خشك آسمان با چشم گریان                

باز باران

باز هم اینجا عطش

آتش شراره جسمها

افتاده بی سر پاره پاره

می چكد از گوشها باران خون و كودكان بی گوشواره

شعله در دامان و در پا می خلد خار مغیلان

وندرین تفتیده دشت و سینه ها برپاست طوفان

دستها آماده شلاق و سیلی

چهره ها از بارش شلاق‌ها گردیده نیلی

دراین صحرای سوزان

می دود طفلی سه ساله             

پر زناله

پای خسته

دلشكسته

روبرو بر نیزه ها خورشید تابان

می چكد از نوك سرخ نیزه ها

بر خاك سوزان          

باز باران باز باران      

قطره قطره می چكد از چوب محمل 

خاك‌های چادر زینب به آرامی شود گل

می رود این كاروان منزل به منزل

می شود از هر طرف این كاروان هم  سنگ باران

آری آری     

باز سنگ و باز باران

آری آری     

تا نگیرد شعله ها در دل زبانه

تا نگیرد دامن طفلان محزون را نشانه

تا نبیند كودكی لب تشنه اینجا اشك ساقی

بر فراز خیمه برگونه ها

بر مشك ساقی

كاش می بارید باران

شاعر :علی اصغر كوهكن

با حسین از یا حسین یك نقطه كم دارد ولی

با حسین بودن كجا و یا حسین گفتن كجا ؟

احتمالا گم شده‌ام نوشته: سارا سالار ناشر: چشمه سال نشر: 1388 (چاپ دوم) قیمت: 2800 تومان تعداد صفحات: 143 صفحه شابك: 978-964-341-788-8

بخش اول جمله یعنی بانوان نویسنده مرا بی‌درنگ به یاد کتاب "رازی در کوچه‌ها" از فریبا وفی انداخت و بخش اردشیر رستمی مرا به یاد کتابی انداخت که نه نام و نه درون‌مایه آن در ذهنم مانده بود. فقط می‌دانستم که خانمی ایرانی آن را نوشته است و این کتاب نه هنگام خواندن چیزی را در من برانگیخت و نه هیچ‌گاه پس از خواندنش لحظه‌ای به آن اندیشیدم. برای نوشتن این نامه سری به کتاب‌هایم زدم و دیدم که نام آن "احتمالا گم شده‌ام" است. تنها چیزی که از این کتاب به یادم مانده این است که یاد بسیاری از دخترهای تهران افتادم. دخترانی که خود را خاص‌تر از آن می‌دانند که انسان دیگری درکشان کند. خاص‌تر از هر دختر دیگر، با مشکلاتی بسیار خاص و عمیق و پیچیده که وقتی از آنها باخبر می‌شوی می‌بینی که شباهت بسیاری به مشکلات همه دارد و نه خاص است، نه عمیق و نه پیچیده.

طرح‌های اردشیر رستمی هم زیبا است، اما یک دست با حال و هوا و خطوط و رنگ‌هایی که تکرار می‌شوند. نخستین تقویم او برایم خیلی دلپذیر بود. اما تقویم دوم اصلا مرا به پیشباز ماه‌های بعد فرا نخواند و سال بعد هم از مادر گرامی درخواست کردم تقویم او را برایم نفرستد. بنابراین با نگاهی به "احتمالا گم شده‌ام" دیدگاه خود را بسیار هم راستا با پشت دست داغ شده دوست عزیز می‌بینم.

رازی در كوچه‌ها نوشته: فریبا وفی ناشر: مركز سال نشر: 1388 (چاپ سوم) قیمت: 3200 تومان تعداد صفحات: 184 صفحه شابك: 978-964-305-678-0

اما آیا "رازی در کوچه‌ها" هم چنین بود؟ نویسنده این کتاب می‌خواست داستانی را تعریف کند و فضایی را به تصویر درآورد و دست کم من خواننده، بسیار زیاد به دنیای او راه یافتم. حس‌هایی که حس شده بود، دیده شده بود و بعد روشن و بی‌ادا روی کاغذ آمده بود. تصاویری که از نوشته‌ها به درون خواننده راه می‌یافت و بعد به روشنی دیده و حس می‌شد. شاید درون‌مایه کتاب برای گروهی از خوانندگان گیرا نباشد. اما کتاب ارزش خوانده شدن را دارد و بر من خواننده نمایشگر تا آنجا تاثیر گذاشت که به فکر اجرای نمایشی از متن افتادم.

یکی دیگر از کتاب‌های بانونوشتی که جیره‌کتاب برایم فرستاده بود "از شیطان آموخت و سوزاند" نام داشت. تاثیر این کتاب هم بر من به اندازه‌ای بود که چندین بار آرزو کردم گوشت‌کوبی دم دست داشتم تا بر سرم می‌کوبیدم و خود را از دست شخصیت کم‌هوش و خراب‌کار داستان خلاص می‌کردم، چون بدون شک کوبیدن آن روی سر شخصیتی که همیشه بدترین کار ممکن را انجام می‌داد نمی‌توانست تغییری در او ایجاد کند. این کتاب به تندی خوانده شد و ساعت‌های پر حرص و پرترحمی را برای من به وجود آورد. فکر می‌کنم توان فرخنده آقایی باعث شد که این زن همواره احساس شود، دنبال شود، ترحم برانگیزد، درک نشود و حرص درآورد.

بگذار به تجربه‌ای دیگر بپردازم. چندی پیش در سفری به وطن، دوستی همکار کتاب داستانک‌های فلسفی برتولت برشت را که نشر مشکی منتشر کرده بود به من هدیه داد. این کتاب زیبا با نام گیرایش بسیار خوشحالم کرد و بی‌درنگ به خواندن آن پرداختم. نمی‌دانم کتاب را دیده‌ای یا نه. به هر حال آغاز خواندن همانا و روانه شدن مورچه‌های ریز و درشت به رویت همان و هر بار که کتاب را ورق می‌زنی آنی فکر می‌کنی که باید به هوای باز بروی و مورچه‌ای را آزاد کنی و آن دوم یادت می‌افتد که خانه مورچه همان جا است. خلاصه این که طراحی این کتاب مثل بسیاری از کارهای دیگر ساعد مشکی گیرا است، اما امان از درون مایه، هوار از درون مایه و فغان از درون مایه! من که هیچ از قصه‌ها سر در نیاوردم. دست آخر پس از چندی کوشش نسخه‌ای از یکی از داستانک‌ها را به زبان فرانسه یافتم و دیدم که ناگویا بودن نه از نوشته که از ترجمه است. به روشنی داستانک فرانسوی هم از آلمانی برگردانده شده بود. اما فکر می‌کنم مترجم آن خواننده‌های خود را پرفهم‌تر پنداشته بود.

حدیث نفس نوشته: حسن كامشاد ناشر: نشر نی سال نشر: 1388 (چاپ دوم) قیمت: 5000 تومان تعداد صفحات: 328 صفحه شابك: 978-964-312-977-4

در کتاب بسیار دلنشین "حدیث نفس" نوشته حسن کامشاد که چندی پیش جیره‌کتاب برایم فرستاده بود نویسنده از ترجمه‌ای سراسر اشتباه از رساله دکترایش به دست دو دانشگاهی یاد می‌کند. این ترجمه به نام "نثر نوین فارسی" چنان باعث دگرگونی او می‌شود که پس از سالیان سال خود را وادار به ترجمه اثرش می‌کند. (جای شکرش باقی است که این بار ترجمه بد نتیجه‌ای خوش به بار می‌آورد)

و آخرین موردی که از آن یاد می‌کنم کتاب "برایم قصه بخوان" یا "برایم کتاب بخوان" نوشته برنارد اشلینک است که آن هم از دریافتی‌های جیره کتاب بود. متاسفانه این کتاب در ایران است و به همین دلیل از نام آن مطمئن نیستم و چرخش روی اینترنت هم کمکی به یافتن نام ترجمه نکرد. به هر حال وقتی این کتاب را به فارسی خواندم برایم دلنشین بود و یادم می‌آید که زمان بین آغاز و پایان خواندن طولانی نبود. چندی پیش در فرودگاه برای سرگرمی در پرواز کتابی خریدم و متوجه نشدم که نسخه انگلیسی همان کتاب فرستاده شده جیره‌کتاب است. جالب این که این بار هم کتاب را با میل بسیار تا پایان خواندم، هر چند که می‌دانستم پایان داستان چیست و کتاب از آن دست کتاب‌هایی است که ندانستن پایان آن اهمیت بسیاری دارد. اما این بار متوجه شدم که مثل بسیاری از داستان‌های ترجمه شده امروز بخش‌هایی از کتاب اجازه چاپ نیافته است. تمام بخش‌هایی که در آنها به روابط خصوصی دو شخصیت اصلی پرداخته شده بود در فارسی حذف شده بود و من شگفت‌زده شدم که چگونه داستان کتاب در نسخه فارسی هم به خوبی دنبال می‌شود. شاید مترجم راه‌حلی پیدا کرده است. به هر حال این پرسش بی‌پاسخ ماند، چون نسخه فارسی در دسترس نبود. اما اهمیت بخش‌های سانسور شده بی‌شک بسیار زیاد است.

و انگیزه‌ام از این همه روده‌درازی این بود که آیا به نظر تو با توجه به مثال‌هایی که درباره ترجمه زدم شایسته است که "پشت دستم را داغ کنم" و دیگر هیچ‌گاه کتاب ترجمه شده نخوانم. به بیان دیگر آیا شایسته است خوانندگان ایرانی که ترجمه بسیاری از کتاب‌ها را غیر قابل تحمل می‌یابند دست از خرید کتاب‌های ترجمه شده که بخش مهمی از ادبیات امروز ایران به شمار می‌روند بکشند؟

وقتی که دکتر علی شریعتی و بزرگانی دیگر حج و اعمال آن را چنان زیبا توصیف نموده اند حق است که بنده حقیر بعد از 5 سال هنوز نتوانسته ام نوشتن از اون روزها رو باتمام برسانم ، مطمئنا خواست خود اوست

روزهای زیبای وقوف در عرفات تا قربانی در منی و سنگ پرانی به شیطان

به میقات رو، و با آنکه ترا آفرید وعده دیدار داری.
احرام در میقات: میقات لحظه شروع نمایش، و پشت صحنه نمایش است و تو که آهنگ خدا کرده‌ای و اکنون به میقات آمده‌ای، باید لباس عوض کنی. لباس! کفن پوش.
رنگ‌ها را همه بشوی!
سپید بپوش، سپید کن، به رنگ همه شو، همه شو، همچون ماری که پوست بیندازد، از"من بودن" خویش بدرآی، مردم شو. ذره‌ای شو، در آمیز با ذره‌ها، قطره‌ای گم در دریا،
" نه کسی باش که به میعاد آمده‌ای"،
خیس شو که به میقات آمده‌ای "
" بمیر پیش از آنکه بمیری "
جامه زندگیت را بدرآور،
جامه مرگ بر تن کن.
اینجا میقات است.
نیت: نیت کن! همچون خرمایی که دانه می‌بندد، ای پوسته، بذر آن"خود آگاهی"را در ضمیرت بکار و خداآگاه شو،
خلق آگاه شو، خودآگاه شو.
و اکنون انتخاب کن،
راه تازه را،
سوی تازه را،
کار تازه را،
و خود تازه را.

همه ساله شروع شده و به همین جا ختم شده

و من هنوز سر گردان از آن روزها هستم ، بر گردم هزاران اسماعیلم می چرخند و خنجر زنگار گرفته ام ناتوان از بریدن

ای سی رکوردر هم همراهم بود و پخش میکرد :

بنده عشقم و آزادم ، دل به ولای علی دادم

در محشر به خدا شادم ، یا مولا مددی کن

دلم هوای مدینه را کرده

مدینه ما را به گریه آورده

کبوتر جانم میان هر کوچه

ز پی غریب مدینه می گردد

علی علی مولا علی علی مولا علی علی مولا.....

ذیلاً نقشه بحرین و موقعیت ان تقدیم می شود تا ببینید این کشور کوچول

 موچول چه می کند و کجاست  .

 نزدیک شب ژانویه بود و تو فری شاپ کلی چراغ و کاج و لامپ و کالسکه بابا نوئل و تبلیغ های مختلف برای تخفیف شب عید مسیحی پر بود و چیز دیگه ای که پر بود آدمهای رنگ و وارنگ با لباسها و ملیت های مختلف و البته اکثراً بی حجاب که برای ما آدم ندیده ها چیز غریب و جدیدی بود و تنها چیزی که تو اون فرودگاه قشنگ ممنوع بود که نشانه تهاجم فرهنگی و انحطاط اونها بود این بود که سیگار کشیدن ممنوع بود ، دو ساعت وقت داشتیم تا پرواز بحرین به عربستان (شهر دمام ) بمحض ورود به سالن فری شاپ که از یک میدون فوتبال بزرگتر بود بوی مطبوع یه قهوه بود که ما رو جذب کرد و راه افتادیم ببینیم از کجاست ، تو مسیر هم قسمت های مختلف فری شاپ رو دید میزدیم ، نوار ، شکلات ، خوراکی ، نوشیدنی های الکلی و غیر الکلی ، خلاصه یه تریا پیدا کردیم که داشت قهوه میداد و کنارش هم محل مخصوص اسموکینگ بود که اول رفتیم اونجا و بعد سه تا قهوه شکلاتی با طعم وانیل تو لیوان های هیئتی که وقتی پولی که داده بودیم رو حساب کردیم دیدیم حدود 10 هزار تومن برای 3 تا قهوه ازمون گرفته ، اول اینکه قیمت های بحرین دستمون اومد و دوم اینکه علی رغم گرونی اون قهوه اما شاید بهترین نوشیدنی بود که تو این سفر ( غیر آب زمزم ) گیرمون اومد ، لازم بذکر است که موقع برگشت 36 ساعت تو بحرین توقف داشتیم !، تو فرودگاه مهرآباد کارت پرواز بحرین دمام رو هم داده بودند و روش گیت خروجی هم نوشته شده بود ،  همسفرها رو هم نمیشناختیم و هر کی واسه خودش داشت میگشت و نمیدونستیم کی عازم سفر حج است و کی تجارت و کی سیاحت؟ زمان حرکت رسید و گیت خروجی 13 رو پیدا کردیم ، خدا وکیلی کی میگه 13 نحص است ؟ اونقدر این فرودگاه برام جالب بود که فرودگاه دوبی اینقدر توجه منو جلب نکرد ، ما که میدونستیم دوباره برمیگردیم اونجا از خیر عکس گرفتن هم گذشتیم و گفتیم موقع برگشت ، از گیت گذشتیم و از یه راهرو به هواپیما رسیدیم ، همه جا مامور های سیاه خندون با دندون های سفید ما رو بدرقه میکردند و از بازدید بدنی و اینطور حرفها خبری نبود ، الحمد ا.... تو این پرواز جامون وسط ها بود اما اگر شما به نقشه نگاه کرده باشید این دو مقصد اونقدر به هم نزدیک اند که ما تا یک آب پرتقال خوردیم هواپیما نشست ، دو ساعت انتظار برای یک ربع پرواز ( خوب این دو قدم راه رو پیاده میومدیم دیگه ! )  

توضیح :

دو تا دستهای این خانم روی فرمان بود اما داشت می اومد تو دل من و با خودش هم حرف می زد

خدایا این چه شانسی ست ، این هم بلوتوث داشت

تو ده روز گذشته نود و نه درصد خانم ایی که در حال رانندگی دیدهام موبایلشون کنار گوششون بوده و انگار رو مبل راحتی تو مهمون خونه نشسته اند و دارند آتاری بازی می کند

(اقای خسروان ارادت داریم سلام)

                      وصال

در پوست خود جای ندارم              یارم برسید من بهارم

باز ان گل نو شکفته امد                 آن بلبل خوش صدا سر امد

بازم به دلم امید بخشید                 چون نور درون من درخشید

بازم بگرفت برد بر اوج                    ضد ضربه به صخره موج بر موج

بازم گره خورد بر وجودم                  بشکافت غم از کل وجودم

وصال و جدایی یه زوج و اگه در عرض 2 روز اتفاق بیفتند باز هم زوج اما از اینجا به بعد یعنی تنها شدن یا تک روی خودمون  

چه کارها که میشه با این پول کرد

خیره شده ام

چقدر دلم

برای چای هایی که با تو نخورده ام

تنگ شده است 

روزت مبارک همکلاسی

می خواهم برم امام رضا بخدا دلم تنگه دیگه

بابام میگه امام رضا مریض ها رو شفا می ده

دوای درد مردمو از طرف خدا می ده

مشهد نیستم اما می خواهم امشب از سمت چهارراه شهدا یا همان بست بالا بروم زیارت ، خیابون رو بسته اند ، شلوغ است و آدم های زیادی همه همه شاد و خوشحال ، بسوی حرم که از سیصد چهارصد متر دورتر زردی گنبد زیبایش را برخ می کشد روانند ، مغازه دار ها هم باز هستند ، از زرشک و آلو تا سجاده و مهر ، چقدر این مغازه های انگشتر فروشی رو دوست دارم ، بچه که بودم همیشه وقتی می اومدم حرم مادرم برایم از این انگشتر های بدلی حلبی می خرید و من تا چند روز که اونها رو گم می کردم حال می کردم با امام رضا .

مغازه ها رو پشت سر می گذارم باشد برای برگشتن ، یادم باشد تسبیحم رو بدهم دوباره نخ کنند .

می رسم به دم درب بازدید بدنی ، بعدش هنوز یه مقدار راه دارم تا دم بست اسمال طلا ، بالای سر درب ورودی یه ساعت است و جایگاه نقاره زن ها که فریاد می زنند رضا رضا  یا امام رضا ، کنار درب رو می کنم به سمت گنبد طلایی السلام علیک یا امام غریب ، و چشم هایم را می بندم و همهمه و سر و صدای بال فرشتگان رو تو صحن می شنوم

کفش ها رو می دهم کفشداری و تو ازدحام جمعیت می روم جلو ، انتهای یه سالن بزرگ می پیچم سمت راست و بعد سمت چپ و 30 متر جلوتر می رسم به محوطه ای که سمت چپش ضریح آقاست و سمت راستش ملت ایستاده اند به زیارت خوندن و نماز و دو طرف درب اصلی دو تا درب کوچک است ، سلامی می کنم و از درب سمت راست یواش یواش خودم رو می کشم جلو ، اون ور شیشه قسمت زنانه همهمه ای ست ، می رسم بالای سر  زائری که گویا انتظار آمدن مرا می کشید ، بلند می شود و من فورا جایش را می گیرم ،

ساز دلم رو کوک می کنم رو بیداد و شروع می کنم شکایت از زمانه ، از همشهری های آقا ، از نا سپاسی ها و بعد یادم می آید که آقا رئوف است و خجالت می کشم ، مضرابم از کار می افتد و لبم رو گاز می گیرم ، همشهری هایش رو می بخشم بخودش ، دوباره ساز می کنم دلم را ، خسروانی می زنم ، از زندگی می گویم و آرزوهایی که حالا بیشترش برای خانواده و دور و بری هایم است تا خودم ، رفقا رو یاد می کنم ، دانه تسبیحی می اندازم بنام هر رفیق ، تا 100 تا بشوند ، بعد هم دعای همیشگی که آقا آبروی دو دنیا بده ، صدها دست در حال کشیده شدن بسوی ضریح هستند ، نور چشم هایم بیشتر شده ، ضریح زیبای کار استاد فرشچیان رو نگاه می کنم ، بالاتر به دیوارها چند تا قاب شیشه ای ست و زیر اونها شمشیر و خنجر و یه چیزهای دیگه گذاشته اند که نمی دونم چیه ، بالای ضریح هم پر است از پارچه های رنگ و وارنگ و چهار تا گلدون پر گل های گلایل ، کاش پر بود از گل نرگس ….

دلم باز شده ، پرواز می کنم ، انگاری هیچ دردی ندارم جز اینکه اینجا بمونم و تا قیام قیامت صفا کنم  ، اما انگار یک نفر تکانم می دهد ! نگاه می کنم و می بینم جوانی بیست و چند ساله با چشمانی مرطوب داره کم کم میاد سمت من ، ناخواسته بلند می شوم و جایم را بهمراه مضراب و سازم به او می دهم و خودم عقب عقب در حالی که دلم بدون ساز و مضراب هنوز در حال نواختن خسروانی ست میام بیرون …..زیارت قبول

لطفا بعد از زیارت ادامه مطلب را مطالعه فرمایید