همه می دانیم وقتی صحبت از اصلاح الگوی مصرف به میان می آید همه انگشت های اتهام بسمت مردم دراز می شود و مسبب تمامی عقب ماندگی های کشور بخاطر عدم مصرف در چهار چوب های تعیین شده مردم اعلام می شوند . اما مسلم است که اول از هر کاری باید این الگو تعریف شود . اگر در 30 سال قبل در مملکت ما 100 کیلو وات مصرف ماهیانه برق بعنوان الگو انتخاب شد آیا امروز با اینهمه دستگاه های برقی مختلف که صدا و سیمای دولتی ما نیز در تبلیغ خرید آن کم نمی گذارد باز هم  100 کیلو وات مصرفی مناسب است ؟ مقصر کیست ؟ مردم که مصرف می کنند ؟ صدا و سیما ؟ یا تولید کننده و وارد کننده دستگاه های مورد اشاره ؟

همه با این نظر موافقیم که اصلاح الگوی مصرف برای آسایش و رفاه بیشتر مردم است و بس . لذا بنظر می رسد اولین قدم در راه اصلاح الگوی مصرف طراحی آن باشد ، مشخص نمودن حد و حدود مصرف که مطمئناً بسته به شرایط اقلیمی مناطق و زمان تفاوت خواهد نمود والا در نظر من حقیر ممکن است شستشوی ماهیانه خودرو کفایت و برای مالک آن ارابه سانتافه مشکی رنگ هر روز نیز کم باشد !

با تشکر از مهندس علیرضا جعفری

هزار و اندی سال است که مظلومان سیلی خورده عالم زیر لب زمزمه یا زهرا ( س ) دارند و هزار و صدو اندی سال است آقایی در انتظار است تا تقاص سیلی بنا حق و تمام سیلی هایی که ظالمین در این سالها بر گونه مظلومین زده اند بگیرد .
و هر بار که بنا حق سیلی خوردم یادم آمد از درب سوخته و دستان بسته آقا و کفایت کردم بذکر اللهم عجل لولیک الفرج

داشتم دست نوشته های آخرین مذاکره ام  با شهردار منطقه 13 مهندس جعفری راجع به اصلاح الگوی مصرف رو جمع و جور می کردم که بشینم مقاله هامو تو این باب بدور از سیاست زدگی و از دید و فهم یک عضو ساده این اجتماع شروع کنم که برق رفت !

اولین تجربه ام در سال جدید در خصوص اصلاح الگوی مصرف تو همین بی برقی  نصیبم شد

قبل از عید هر موقع برق می رفت شمع روشن می کردیم و تا برق بیاد یک بسته شمع 500 تومانی دود شده بود رفته بود هوا ، با توجه به سوابق ایام گذشته یک فانوس چینی تو ایام عید از بازار زند شیراز خریدم و بعد از کلی در بدر گشتن یک نیم لیتری هم نفت تامین شد و کلاً دیگه تو ایام بی برقی فانوس روشن می کنیم و بس و از مصرف 500 تومان شمع جلوگیری می شود ، عجب نعمتی ست برق و قدرش رو نمیدونیم و مرتب چراغ اضافی روشن می کنیم !

تا اومدن برق حال ما گذشت به تماشای جمال پر نور یار و درود و تهنیت به روح ادیسون و دیگران

به امید خدا تا فرصتی دیگر

روز چهارشنبه جیره کتابم بدستم رسید ، گر چه این چند ماه اخیر وضعیت ارسال اون از دستم خارج شده اما بالاخره تو این روزهای شلوغ و گرفتار وقتی بدون زحمت از بین چند تا کتاب یکی دو تا رو انتخاب می کنی و میاد دم خونه یه شانس خوبه که نصیب آدم میشه ، از اون سه تا کتاب پرچینی از اقاقیا رو برداشتم و خوندم ، کل داستان به این بر می گشت که آدم ها اونقدر تو زندگی روزمره غرق شده اند که از خودشون ، از آرزوهاشون ، آرزوهایی که گاهی بدون صرف یک ریال بدست می آید مانند تماشای ماشین های عروس !غافل شده اند ،  کتاب اونقدر شیرین بود که تا آخر شب تمومش کردم . راستش تمام شب تو فکر بودم و نتیجه اش این بود که فهمیدم همیشه برای یه چایی خوردن با دوست های قدیمی وقت هست . 

پنجشنبه من به دیدن دوستان قدیمی و رفتن بهمراه اونها برای ناهار صرف شد .

تو این عکسی که روز پنجشنبه اونو زیر بارون عجیب فشم گرفتیم نفر اول مجید رو از سال 71 فقط یکبار دیده بودم ، نفر دوم داریوش رو بعد از سال 71 تازه هفته پیش پیدا کردم و نفر سوم از راست سعید رو از 84 ندیده بودم و نفر آخر هم که خودم هستم .

همیشه برای دوستان باید وقتی رو آزاد کرد ، برای داشتن روابط انسانی ، اگر این دوستی ها نباشند چه تفاوتی ست بین ما و ماشین ؟

کی میتونه بمن تعهد بده که هفته دیگه برای دیدن دوستانم هستم و وقت دارم ؟

من درد ترا زدست آسان ندهم

دل بر نکنم ز دوست تا جان ندهم

از دوست بیادگار دردی دارم