وقتی پرندگان صدا

           به تازیانه رعد

          پراکنده می شوند

عشق

   پرنده ی تنهائی ست

       که دانه های باران را

                        بر می چیند

                           تا در حصار حسرت خویش

                                به نفرین قلب ها بنشیند

به بازار قلب ها اکنون

عشق ، کساد ترین متاع است

بیچاره سائل پیری ست

                        نشسته

                              کنار خیابان

                                            کیانوش شمس اسحاق1365 اهواز

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکند

بلبل شوقم هوای نغمه خوانی میکند

همتم تا میرود ساز غزل گیرد بدست

طاقتم اظهار عجز و ناتوانی میکند

ما به داغ عشق بازیها نشستیم و هنوز

چشم پروین همچنان چشمک پرانی میکند

گر زمین دود هوا گردد همانا آسمان

با هیمن نخوت که دارد آسمانی میکند

سالها شد رفته دمسازم ز دست اما هنوز

در درونم زنده است و زندگانی میکند

با همه نسیان تو گویی از پی آزار من

خاطرم با خاطرات خود تبانی میکند

طفل بودم دزدکی پیر و علیلم ساختند

آنچه گردون می کند با ما نهانی میکند

شهریارا گو دل از ما مهربانان مشکنید